Η Φέτα, χωρίς αμφιβολία, αποτελεί το απόλυτο ελληνικό τυρί, αλλά και μακράν το δημοφιλέστερο, με την κατά κεφαλή κατανάλωση να φτάνει ή και να ξεπερνάει τα 12 κιλά ετησίως.

Η Φέτα, χωρίς αμφιβολία, αποτελεί το απόλυτο ελληνικό τυρί, αλλά και μακράν το δημοφιλέστερο, με την κατά κεφαλή κατανάλωση να φτάνει ή και να ξεπερνάει τα 12 κιλά ετησίως. Η τεχνική παρασκευής της περιγράφεται, σε αδρές γραμμές, ήδη στην Ραψωδία Ι της Οδύσσειας, ενώ η μέθοδος συντήρησης της σε άλμη, δείχνει φυσική για μια χώρα που περιβάλλεται από θάλασσα και δεν της έλειψε ποτέ το αλάτι. Το όνομά της, κατά την άποψη του καθηγητή Μπαμπινιώτη, προέρχεται από το ιταλικό fetta, που κι αυτό με τη σειρά του προέρχεται από το λατινικό υποκοριστικό offeta, το οποίο σημαίνει «μπουκίτσα»! Δηλαδή μάλλον σχετίζεται με τον τρόπο που συνήθως παρουσιάζεται στο τραπέζι μας , δηλαδή σε φέτες. Πάντως, οι πρώτες επίσημες καταγραφές του ονόματος, συναντώνται στα τέλη του 19ου αιώνα. Μέχρι τότε ήταν γνωστή ως «λευκός ελληνικός τυρός». Αναγνωρίσθηκε ως Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης από την Ελλάδα το 1994, αλλά η αντίστοιχη αναγνώριση της Ε.Ε. ήρθε μερικά χρόνια αργότερα, καθώς η Δανία, η Γερμανία και η Γαλλία διεκδίκησαν με προσφυγές το δικαίωμα να παράγουν και αυτές Φέτα. Τελικά, το 2002, κατοχυρώθηκε η μοναδικότητα της ελληνικής Φέτας, τουλάχιστον εντός των ορίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.