Συχνά αδικούμε τούτο το, σχετικά άγνωστο, λευκό τυρί άλμης, λέγοντας πως μοιάζει με την πολύ γνωστότερη Φέτα. Είναι αλήθεια πως έχουν κάποια κοινά στοιχεία, όπως το όνομα για παράδειγμα, που και στις δυο περιπτώσεις δηλώνει τον τρόπο κοπής.

Συχνά αδικούμε τούτο το, σχετικά άγνωστο, λευκό τυρί άλμης, λέγοντας πως μοιάζει με την πολύ γνωστότερη Φέτα. Είναι αλήθεια πως έχουν κάποια κοινά στοιχεία, όπως το όνομα για παράδειγμα, που και στις δυο περιπτώσεις δηλώνει τον τρόπο κοπής. Μόνο που η κοσμοπολίτισσα Φέτα κράτησε τον ιταλικό τύπο, ενώ η χωριάτισσα Σφέλα διατήρησε τις μνήμες της ντοπιολαλιάς της νότιας Πελοποννήσου, όπου το όνομά της σημαίνει λωρίδα! Τη λένε όμως και Τυρί της φωτιάς, περιγράφοντας ακριβώς το στοιχείο που τη διαφοροποιεί περισσότερο. Γιατί σε αντίθεση με τη Φέτα και το Καλαθάκι της Λήμνου, η Σφέλα παράγεται με αναθέρμανση του τυροπήγματος, γεγονός που οδηγεί σε ένα προϊόν με χαμηλότερο ποσοστό υγρασίας και υφή πιο σκληρή και ελαστική. Υπάρχει βέβαια και η θεωρία που συνδέει αυτό το προσωνύμιο με την πολύ πικάντικη και αιχμηρή γεύση της. Πάντως, ούτως ή άλλως, πρόκειται για ένα τυρί στενά συνδεδεμένο με την ποιμενική παράδοση της Μεσσηνίας και της Λακωνίας, που έχει ενταχθεί στο μητρώο προϊόντων ΠΟΠ της Ε.Ε. από το 1996.