Όταν αναφέρεται κανείς στην Πρέντζα είναι απαραίτητο να διευκρινίζει την προέλευση της μια και με την ίδια ονομασία συναντάμε διαφορετικά τυριά σε διαφορετικές περιοχές.

Όταν αναφέρεται κανείς στην Πρέντζα είναι απαραίτητο να διευκρινίζει την προέλευση της μια και με την ίδια ονομασία συναντάμε διαφορετικά τυριά σε διαφορετικές περιοχές. Για παράδειγμα στα βλαχοχώρια της Ηπείρου ο όρος Πρέντζα περιγράφει ένα τυρί τυρογάλακτος, μια μυζήθρα δηλαδή, συχνά αλατισμένη, ενώ στη Ζάκυνθο ένα φρέσκο, αλοιφώδες τυρί, συνήθως από κατσικίσιο γάλα. Στην Κεφαλονιά όμως η Πρέντζα αποτυπώνει την επινοητικότητα των παλιότερων γενεών, που δεν εννοούσαν να αφήσουν ανεκμετάλλευτο και το παραμικρό ίχνος τροφίμου. Στην κυριολεξία δεν πρόκειται για τυρί, αλλά για παρασκεύασμα, το οποίο αξιοποιούσε τα τρίμματα που έμεναν στα βαρέλια της Φέτας όταν άδειαζαν. Μην ξεχνάμε ότι το νησί είχε τεράστια παράδοση στην παραγωγή Φέτας και οι Κεφαλλονίτες τυροκόμοι φημίζονταν ως οι καλύτεροι τεχνίτες σε αυτό το είδος τυριού, ήταν δε περιζήτητοι τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα, όσο και στις γειτονικές χώρες. Βέβαια, τώρα πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για κεφαλλονίτικη Φέτα, μια και τα Επτάνησα δεν περιλαμβάνονται στην οριοθετημένη ζώνη ΠΟΠ, οπότε, τυπικά, η Πρέντζα παράγεται με βάση το λευκό τυρί άλμης.