Γνωστό και ως Μηλέικο Λαδοτύρι, τούτο το τυρί, αποτυπώνει την ικανότητα των παλιών τυροκόμων να επινοούν τρόπους συντήρησης των προϊόντων τους, προσαρμοσμένους στις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου.

Γνωστό και ως Μηλέικο Λαδοτύρι, τούτο το τυρί, αποτυπώνει την ικανότητα των παλιών τυροκόμων να επινοούν τρόπους συντήρησης των προϊόντων τους, προσαρμοσμένους στις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου. Πρακτικά, αποτελεί το τελευταίο στάδιο εξέλιξης ενός τυριού, το οποίο, όπως και στα γειτονικά νησιά της Κιμώλου και της Σίφνου, ξεκινάει ως Μανούρα ή Χλωρομανούρα, περνάει στο στάδιο της Ημίχλωρης και όταν ολοκληρώσει την ωρίμανσή του «μεταμορφώνεται» σε Ξερό Μηλέικο. Η διαφορά του έγκειται στο γεγονός ότι αφενός για την ωρίμανσή του αξιοποιούνται οι φυσικές σπηλιές που αφθονούν στο ηφαιστιογενές νησί και αφετέρου τα κεφάλια του τυριού αλείφονται τακτικά, για προστασία, με ελαιόλαδο, σε αντίθεση με τους γείτονες Σιφνιούς και Κιμουλιάτες, που προτιμούν τη γύλη (το κατακάθι) του κρασιού.